Από το Blogger.

Αναζητείστε εδώ

Φόρτωση...

Ενημέρωση με email

Τα πιο δημοφιλή

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Μιχάλης Στούκας


Ο φιλελληνισμός από την αρχαιότητα ως το 1821 – Ο ανιψιός του Ναπολέοντα Παύλος Βοναπάρτης – Ο ηρωικός θάνατος του Φρανσουά Ρομπέρ με τα 24 (!) τραύματα στο σώμα του – Η απίστευτη ιστορία του Ότο Γκούσταβ Μπένιγκσεν στη Ναύπακτο – Αμερικανοί, Σουηδοί, Ισπανοί και… ένας μουσουλμάνος φιλέλληνας!
Ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην Επανάσταση του 1821, είναι αναμφίβολα οι Φιλέλληνες και η προσφορά τους στον Αγώνα για την ανεξαρτησία.
Σύμφωνα με τον… αχώριστο σύντροφό μας, το "Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας" της Ακαδημίας Αθηνών (εκδ. 2014), φιλελληνισμός είναι "η στάση συμπάθειας και αλληλεγγύης προς τους Έλληνες και την Ελλάδα, ειδικότ. κίνημα για την υλική και ηθική ενίσχυση των επαναστατημένων Ελλήνων κατά των Οθωμανών το 1821".

Η λέξη είναι μάλιστα γαλλικής αρχής philhellenisme (1838). Στα αγγλικά, υπάρχει η λέξη philhellenisme και στα γερμανικά, η λέξη philhellenismus.

Όσο για τη λέξη φιλέλληνας, προέρχεται από το αρχαίο φιλέλλην, "φίλος ή θαυμαστής των Ελλήνων", που απαντά ήδη στον Ηρόδοτο ενώ στην "Πολιτεία" του Πλάτωνα υπάρχει η φράση "καλόν Έλληνα όντα φιλέλληνα είναι", δηλαδή καλό είναι αυτός που είναι Έλληνας να είναι και φίλος των Ελλήνων" (FRANCO MONTANARI, "ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ", εκδ. ΠΑΠΑΔΗΜΑ 2013).

Έτσι π.χ. ο Ξενοφώντας αποκαλεί φιλέλληνα τον Αγησίλαο. Ο πρώτος ξένος που ονομάστηκε Φιλέλλην, θεωρείται ο Άμασης, φαραώ της Αιγύπτου.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης και τη φυγή πολλών Ελλήνων λογίων στη Δύση, ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός ήρθε ξανά στο προσκήνιο. Από την αγάπη αυτή προς την αρχαία Ελλάδα, αναπήδησε ο πρώτος φιλελληνισμός των νεότερων χρόνων, που διαδόθηκε με τον περιηγητισμό στον ελλαδικό χώρο.

Η κίνηση αυτή εκδηλώθηκε με την ακμή του ρομαντισμού οπότε και οι περιηγήσεις στην Ελλάδα έγιναν συχνότερες και πιο φιλελληνικές (Σατομπριάν, Πουκεβίλ, λόρδος Βύρωνας κ.ά.). Την ίδια περίπου εποχή, εμφανίστηκαν στην Ευρώπη τα πρώτα λογοτεχνικά φιλελληνικά έργα, τα οποία πολλαπλασιάστηκαν μετά την κήρυξη της Επανάστασης του 1821 και τις επιτυχίες των Ελλήνων.

ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ;

Η λέξη φιλέλληνας εμφανίζεται στα γαλλικά ως philhellén, το 1823 και στα αγγλικά ως philhellene το 1825 (περίπου).

Ωστόσο, ήδη από τον Μάιο του 1821, με ενθουσιώδη άρθρα, πολλές ευρωπαϊκές εφημερίδες παρομοίαζαν τους Έλληνες αγωνιστές με τους ήρωες των Περσικών Πολέμων. Εκατοντάδες βιβλία, άρθρα και φυλλάδια τόνιζαν τη σημασία της εξέγερσης και την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ (το τονίζουμε σκόπιμα) για ενίσχυσή της.

Χαρακτηριστικό είναι κείμενο που δημοσιεύτηκε με πρωτοβουλία πανεπιστημιακών καθηγητών, λογίων και φοιτητών στη Γερμανία: "Ανθρωπιά και καθήκον μας ζητούν να τρέξουμε στους χριστιανούς αδελφούς μας, σε βοήθεια των γενναίων Ελλήνων για να χύσουμε το αίμα μας και να δώσουμε τη ζωή μας για την ιερή αυτή υπόθεση".

Η πρώτη φιλελληνική επιτροπή ιδρύθηκε στην Ελβετία τον Αύγουστο του 1821. Αργότερα, στην Αγγλία ιδρύθηκε το "Φιλελληνικό κομιτάτο", ενώ ανάλογη δράση υπέρ της ελληνικής επανάστασης αναπτύχθηκε στις Η.Π.Α., τις σκανδιναβικές χώρες και την Ολλανδία.
Και φυσικά, στη Γαλλία, όπου ήταν νωπές ακόμα οι μνήμες από την Επανάσταση του 1789, εφημερίδες ("Le Constitutionnel", "Courrier Francais" κ.ά."), δημοσίευαν συνεχώς ειδήσεις για την Ελληνική Επανάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι φιλελληνικό ρεύμα αναπτύχθηκε ως την Ινδία (!) και την Αϊτή (!), ενώ στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, τα απολυταρχικά καθεστώτα δεν επέτρεπαν ανάλογες κινήσεις. Μάλιστα, ακόμα και στην ομόδοξη Ρωσία, ο φιλελληνισμός δεν εκδηλώθηκε ποτέ ως δημόσιο κίνημα.

Παρόλο το γεγονός αυτό, μεμονωμένοι Ρώσοι, Πολωνοί κλπ. ήρθαν στη χώρα μας και πολέμησαν για την ανεξαρτησία της. Πολλές εκατοντάδες ήταν οι ξένοι που πήραν μέρος στον Αγώνα του 1821. Νεαροί σπουδαστές, κυνηγημένοι από τα απολυταρχικά καθεστώτα αξιωματικοί, μετά την καταστολή των εξεγέρσεων του 1820, θαυμαστές της αρχαίας Ελλάδας, λόγιοι, επιστήμονες αλλά και Βαλκάνιοι υπόδουλοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας έλαβαν μέρος σε μεμονωμένες επιχειρήσεις ή σε ειδικές στρατιωτικές μονάδες.

Στην μάχη του Πέτα, για την οποία γράψαμε ειδικό άρθρο, πήραν μέρος περίπου 95 Φιλέλληνες. Οι Φιλέλληνες αποτέλεσαν και τον πυρήνα του τακτικού στρατού που οργανώθηκε από τον Φαβιέρο το 1825. Βέβαια, ανάμεσα σε τόσες εκατοντάδες Φιλέλληνες, υπήρξαν και ελάχιστοι καιροσκόποι και τυχοδιώκτες, ενώ ειδικά οι πολύπειροι Ευρωπαίοι αξιωματικοί δεν μπορούσαν να κατανοήσουν ότι στα άτακτα επαναστατικά στρατεύματα, ήταν μάλλον αδύνατο να εφαρμοστούν οι πολεμικές τακτικές των ευρωπαϊκών στρατών.

Να μην ξεχνάμε τέλος, ότι και τα πρώτα τυπογραφεία στην επαναστατημένη Ελλάδα, που λειτούργησαν στο Μεσολόγγι, την Ύδρα και την Αθήνα, ιδρύθηκαν από Φιλέλληνες.

ΠΑΥΛΟΣ ΒΟΝΑΠΑΡΤΗΣ – ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΡΟΜΠΕΡ

Ξεκινάμε την αναφορά μας στους Φιλέλληνες του 1821, με ένα γράμμα του ξακουστού Γάλλου στρατηγού Ντιμουριέ, νικητή στις μάχες του Βαλμί και του Ζεμάπ, σωτήρα της πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας, ο οποίος ήταν εκείνη την εποχή περίπου ογδόντα ετών.

"Μην μπορώντας, λόγω της προχωρημένης ηλικίας μου, να έρθω και να πολεμήσω στο πλευρό σας, σας στέλνω από μακριά ευχές για επιτυχία του ένδοξου αγώνα σας".

Ο Παύλος Μαρία Βοναπάρτης, ήταν ανιψιός του Μεγάλου Ναπολέοντα, γιος του αδελφού του Λισιέν και της συζύγου του Αλεσαντρίν. Γεννήθηκε το 1809 στο Κανίνο της Ιταλίας. Σπούδαζε στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια όταν τον Μάρτιο του 1827 έφυγε από την πόλη κρυφά από τους γονείς του και πήγε στην Ανκόνα, απ' όπου με ψεύτικο όνομα ταξίδεψε στη χώρα μας, για να αγωνιστεί στο πλευρό των επαναστατημένων Ελλήνων.

Αρχικά πήγε στα Επτάνησα και αργότερα συνάντησε τον Βρετανό ναύαρχο Κόχραν, ο οποίος ήταν επικεφαλής του ελληνικού στόλου. Ο Κόχραν, τον πήρε μαζί του στη ναυαρχίδα "Ελλάς".
Ο νεαρός Παύλος συμμετείχε σε μια σειρά από επιχειρήσεις του Κόχραν, αποτυχημένες οι περισσότερες. Στα τέλη Αυγούστου του 1827, ο στολίσκος του Κόχραν αγκυροβόλησε στο στενό έξω από τις Σπέτσες. Ο Παύλος περιεργαζόταν (ή καθάριζε) το πιστόλι του στο κατάστρωμα της φρεγάτας, όταν από απρόσεκτο χειρισμό αυτό εκπυρσοκρότησε. Ο νεαρός Βοναπάρτης τραυματίστηκε σοβαρά και λίγο αργότερα πέθανε από ακατάσχετη αιμορραγία.
Κάποιοι κατηγόρησαν (και γι' αυτό το γεγονός) τον Κόχραν. Ότι δολοφόνησε τον νεαρό γιατί πίστευε ότι κινδύνευαν τα αγγλικά συμφέροντα στην Ελλάδα εξαιτίας του. Οι περισσότερες όμως πηγές δεν ρίχνουν στον Βρετανό καμία ευθύνη, μάλιστα, ο Αμερικανός γιατρός Χάου που ήταν αυτόπτης μάρτυρας του τραγικού συμβάντος, διαβεβαίωνε ότι μόλις ο Κόχραν έμαθε ότι το τραύμα ήταν θανατηφόρο "άρχισε να βηματίζει στην καμπίνα του, κλαίγοντας σαν παιδί". Η σορός του νεαρού Παύλου λέγεται ότι διατηρήθηκε για τρία χρόνια σ' ένα βαρέλι με ρούμι στη Μονή Αγίου Νικολάου των Σπετσών. Το ταριχευμένο σώμα του παραλήφθηκε από το γαλλικό ναυτικό και τάφηκε σ' ένα μαυσωλείο στη Σφακτηρία κοντά στους Γάλλους.



Ο Φρανσουά Ρομπέρ (Francois Robert) καταγόταν από το Νανσί της Γαλλίας. Ήταν στο παρελθόν υπασπιστής της Λεγεώνας της Meuse. Ήταν προγυμναστής του Πεζικού στη χώρα μας και διοικούσε το Α' τακτικό Τάγμα το οποίο πολέμησε γενναία στη μάχη του Χαϊδαρίου. Εκεί, ο Ρομπέρ πληγώθηκε και άφησε τη διοίκηση του Τάγματος στον λοχαγό Maillet. Αργότερα, ανέλαβε τη διοίκηση του Τάγματος το οποίο, υπό τις διαταγές του Φαβιέρου εφοδίαζε τους πολιορκημένους στην Ακρόπολη. Κατά την είσοδο των ανδρών του Τάγματος στην Ακρόπολη, "μύδρος" (βλήμα πυροβόλου, αυτή είναι η αρχική σημασία της λέξης), έκοψε τα δύο του πόδια και ο Ρομπέρ έπεσε αιμόφυρτος στο μέρος που χώριζε τις τάφρους από τα τουρκικά οχυρώματα. Οι συμπολεμιστές του αντιλήφθηκαν την απουσία του. Τέσσερις από αυτούς, οι Molliere, Pignaud, Bernanrd και Kartier, μαζί με δύο στρατιώτες του στρατηγού Γκριτζιώτη, οδηγήθηκαν σ' αυτόν από τις γοερές κραυγές του και τον βρήκαν να πολεμάει (!) εναντίον "μανιωδών εχθρών τους οποίους έτρεψαν εις φυγήν".

Τον μετέφεραν στο φρούριο της Ακρόπολης. Στο σώμα του, από το οποίο έτρεχε ασταμάτητα αίμα, μέτρησαν 24 (!) πληγές από σφαίρες, σπαθιά, γιαταγάνια κλπ. Ο Ρομπέρ με θαυμαστή γενναιοψυχία, υπέμεινε τους φρικτούς πόνους και κατόρθωσε να ζήσει για 4 ακόμα μέρες. Ο θάνατός του προκάλεσε βαθιά συγκίνηση και ο Φαβιέρος, ο οποίος τον αγαπούσε πολύ, ξέσπασε σε λυγμούς μόλις έμαθε το θλιβερό γεγονός.

Ο ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΒΑΛΕΣΤ(ΡΑΣ) – Ο ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ ΟΤΟ ΓΚΟΥΣΤΑΒ ΜΠΕΝΙΓΚΣΕΝ

Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους φιλέλληνες, κατέχει αναμφίβολα ο Joseph Balest, ο οποίος στις περισσότερες ελληνικές πηγές αναφέρεται ως Βαλέστ ή Βαλέστρας. Το σωστό είναι βέβαια Ζοζέφ Μπαλέστ. Θα χρησιμοποιήσουμε κι εμείς όμως το εξελληνισμένο επώνυμό του, καθώς ίσως, ήταν και συμπατριώτης μας!

Γεννήθηκε το 1784 (ή σύμφωνα με άλλες πηγές το 1790), στην Κορσική (ή στην Κρήτη), είχε ωστόσο γαλλική υπηκοότητα. Πολέμησε στον στρατό του Ναπολέοντα και το 1814, πήγε στην Κρήτη όπου έμαθε και ελληνικά δίπλα στον έμπορο πατέρα του. Αργότερα, βρέθηκε στην Τεργέστη όπου τον συνάντησε ο Δημήτριος Υψηλάντης και του ανέθεσε την οργάνωση τακτικού στρατού.



Ωστόσο, οι Έλληνες δεν έδειχναν πρόθυμοι να ενταχθούν σε οργανωμένα σώματα. Παρόλα αυτά, ο Βαλέστρας συγκρότησε ένα σώμα από 185 Επτανήσιους, κυρίως, στρατιώτες. Αργότερα, μετά τη διάσταση του Υψηλάντη με τους προύχοντες, ο Βαλέστρας κατόρθωσε να αυξήσει τον αριθμό των στρατιωτών του σε 500. Όταν ο Καρά Αλής με τον στόλο του, επιχείρησε απόβαση στην Καλαμάτα, ο Βαλέστρας, ενισχυμένος από 100 Μανιάτες παρέταξε με τέτοιο τρόπο τις δυνάμεις του, ώστε να δίνεται η εντύπωση ότι έχει μεγάλη στρατιωτική δύναμη! Το ηθικό των Τούρκων, οι οποίοι ήταν τουλάχιστον 6.000, κάμφθηκε και η απόβαση ματαιώθηκε.

Στη συνέχεια, ο Βαλέστρας πήρε μέρος στην ατυχή έφοδο στο Ναύπλιο ενώ ήταν παρών στην παράδοση του Ακροκόρινθου. Τον Μάρτιο του 1822, πήγε στην Κρήτη, σχεδιάζοντας να κυριεύσει ένα από τα φρούρια του νησιού για να το έχουν οι Κρητικοί ως ορμητήριο. Τον Απρίλιο του 1822, επιτέθηκε με τους άνδρες του στο Ρέθυμνο. Συνάντησαν όμως ισχυρή αντίσταση η οποία οδήγησε στη διάλυσή τους και την αιχμαλωσία πολλών. Ο γενναίος Joseph Balest πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Τούρκους, αρχικά ακρωτηριάστηκε και στη συνέχεια αποκεφαλίστηκε…

Η πλέον παράδοξη συμπεριφορά όμως, από όλους τους Φιλέλληνες, είναι σίγουρα αυτή του Βερολινέζου Ότο Γκούσταβ Μπένιγκσεν (Benigsen). Ο νεαρός αυτός αντιμετώπιζε τους μεγαλύτερους κινδύνους με απίστευτη αδιαφορία. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό που ακολουθεί. Το 1829, κατά την πολιορκία της Ναυπάκτου, η οποία ακόμα βρισκόταν στα χέρια των Τούρκων, πήγε από περιέργεια στο ελληνικό στρατόπεδο. Ξαφνικά, μια μέρα, φορώντας μια μεγαλοπρεπή κόκκινη στολή, άρχισε να ανεβαίνει τον ελικοειδή ανήφορο του βουνού της περιοχής, που ήταν εκτεθειμένος στα εχθρικά πυρά.

Μάλιστα πήγαινε… με το πάσο του. Οι Τούρκοι άρχισαν να πυροβολούν ασταμάτητα προς το μέρος του. Ο Μπένιγκσεν όχι μόνο δεν επιτάχυνε το βήμα του αλλά σταματούσε (!) κοίταζε προς το φρούριο μειδιώντας και ύψωνε τους ώμους! Κατάφερε να φθάσει σώος και αβλαβής στην κορυφή του βουνού και κατέβηκε από την αντίθετη μεριά, όπου βρισκόταν ελληνικές δυνάμεις με επικεφαλής τον Κίτσο Τζαβέλα. Ο Ότο Γκούσταβ Μπένιγκσεν αρρώστησε και πέθανε στην Πάτρα τον Οκτώβριο του 1830.

Seve και Joehmus: δύο "παραφωνίες" ανάμεσα στους Ευρωπαίους – Romei: ο συνταγματάρχης του Ιμπραήμ που πρόδιδε τα μυστικά των Αιγυπτίων στους Έλληνες
Υπήρξαν βέβαια και κάποιοι Ευρωπαίοι που άλλαξαν "στρατόπεδο" ή εξαρχής πολέμησαν εναντίον των Ελλήνων. Τρεις χαρακτηριστικές περιπτώσεις θα αναφέρουμε τώρα.
Ο Γάλλος Seve ήτα εξωμότης της θρησκείας και έγινε Τούρκος, πήρε μάλιστα το όνομα Σουλεϊμάν μπέης. Ήταν μάλιστα επικεφαλής των Αράβων στη διάρκεια της Επανάστασης. Ένας σημαντικός φιλέλληνας, ο Ροζαρόλ, που ήρθε στη χώρα μας το 1825, με τους 5 γιους του, τον υπασπιστή του Σκάρπα (Scarpa) και κάποιους οπαδούς του (λέγεται ότι ήταν καρμπονάρος, μέλος δηλαδή μιας μυστικής εταιρείας που είχε ιδρυθεί στην Ιταλία στις αρχές του 19ου αιώνα), ξεκίνησε να οργανώσει ιππικό στη Γαστούνη και αργότερα στο Ναύπλιο όπου όμως αρρώστησε από τύφο.

Ο Ροζαρόλ είχε γράψει στον Seve να προσδιορίσει το όπλο και τον τόπο για να μονομαχήσουν. Τον αποκαλούσε άτιμο αν μείνει με τους Τούρκους και πολεμά τους χριστιανούς και του έγραφε πως όπου τον βρει θα τον περάσει από τη Σάντα Κατερίνα (έτσι αποκαλούσε το σπαθί του!). Λίγο πριν πεθάνει ο Ροζαρόλ, ρώτησε αν είχε έρθει κάποια απάντηση στο γράμμα του!
Ο Γερμανός Joehmus από το Ανόβερο, ήταν υπασπιστής του στρατηγού Τσορτς, λοχαγός του επιτελείου στον βασιλικό στρατό. Καθώς όμως θεωρούσε ότι αδικούνταν από τον βαθμό αυτό, πήγε στην Τουρκία όπου έγινε στρατηγός και αργότερα, όπως λέγεται, πασάς. Εξαιρετικός και άριστα εκπαιδευμένος, μπορούσε να προσφέρει πολλά στην Επανάσταση.

Μια ξεχωριστή περίπτωση είναι ο Ιταλός Τζιάνι Ρομέι (Romei) που υπηρετούσε στον στρατό του Ιμπραήμ ως συνταγματάρχης του Μηχανικού. Έλαβε μάλιστα επιστολή του Σανταρόζα, με την οποία τον καλούσε να εγκαταλείψει άμεσα τους Αιγύπτιους και να έρθει να πολεμήσει δίπλα στους Έλληνες.

Ο Ρομέι φαίνεται ότι ανήκε στους Καρμπονάρους. Έχοντας πάρει ρητές εντολές από τον Ραζαρόλ, τον οποίο αναφέραμε και παραπάνω, ναι μεν βρισκόταν στην υπηρεσία του Ιμπραήμ, αλλά μετέφερε, με κίνδυνο της ζωής του, τα αιγυπτιακά σχέδια, σε επιτροπή Ζακυνθινών Τεκτόνων, ενημερώνοντας έτσι τους Έλληνες οπλαρχηγούς.



ΤΟ ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣ ΜΕΡΙΚΩΝ ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ

Υπήρξαν κάποιοι Φιλέλληνες οι οποίοι είχαν άδοξο τέλος. Εκτός από τον Παύλο Βοναπάρτη, στον οποίο αναφερθήκαμε εκτενώς, ο Γάλλος Ντελόν (Delon) πνίγηκε κολυμπώντας στο Ναβαρίνο, ο Βαυαρός Σίλχερ (Schilcher) σκοτώθηκε το 1827 στο κυνήγι (!) από πυροβολισμό φίλου του, ο Αμερικανός Ουάσινγκτον σκοτώθηκε στο Ναύπλιο από αδέσποτη σφαίρα (1827), όταν ο Γρίβας πολεμούσε τον Φωτομάρα (από το Παλαμήδι και το Ιτς Καλέ), ενώ ο Σουηδός Σας ή Σάσεν σκοτώθηκε στο Μεσολόγγι από Σουλιώτη τον οποίο προσπάθησε να αφοπλίσει.

ΑΔΕΡΦΙΑ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στο άρθρο μας για τη μάχη του Πέτα, αναφερθήκαμε στην τραγική ιστορία των αδελφών Σάιγκερ, όπως και στους Κορσικανούς Bassano (Μπασάνο).

Προσθέτουμε σ' αυτούς ,τους δίδυμους αδελφούς Fels ή Felds από τη Λειψία, ο νεότερος από τους οποίους σκοτώθηκε στο Πέτα, ο δε μεγαλύτερος δύο χρόνια αργότερα στο Μεσολόγγι. Οι αδελφοί Marcillesi πήραν μέρος στον Αγώνα. Ο ένας, που λεγόταν Joseph, σκοτώθηκε στην Κωλιάδα Άκραν (σημ. Άγιο Κοσμά Αττικής) ενώ ο άλλος έζησε και πέθανε στη χώρα μας το 1840 και μάλιστα ως λιμενάρχης Πάτρας. Την ιστορία των αδελφών Σάιγκερ, θυμίζουν οι αδερφοί Μπεκ. Ο μεγαλύτερος απ' αυτούς, αρρώστησε και πέθανε στο Μεσολόγγι το 1822 (Νοέμβριος), ενώ ο μικρότερος πέθανε λίγες μέρες αργότερα από τη στενοχώρια του για τον χαμό του αδερφού του.

ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΚΟΜΑ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ

Οι φιλέλληνες που πήραν μέρος στον Αγώνα του 1821 ήταν εκατοντάδες, μερικοί μάλιστα θα μείνουν για πάντα άγνωστοι. Αναφέρουμε, ενδεικτικά, ακόμα τον Πορτογάλο Αλμέιντα, που ανέλαβε την αρχηγία του τακτικού ιππικού με τον ερχομό του στην Ελλάδα και διακρίθηκε σε πολλές μάχες. Παντρεύτηκε την ανιψιά του Μαυροκορδάτου Ζωή και ένας από τα εγγόνια του, ο Αντώνιος Αλμέιδας (1870-1913) ήταν πρωτοπόρος της αντισφαίρισης (τένις) στη χώρα μας. Σκοτώθηκε στο Κιλκίς, στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων.



Ο Ιταλός Μάκια ήταν τόσο ακέραιος και έντιμος που ονομαζόταν "μαργαρίτης των τίμιων ανθρώπων". Ο Ρώσος Ράικο διετέλεσε και διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Ο Ελβετός Ριβάλ που σκοτώθηκε το 1827 στην Ακρόπολη, ο Ισπανός Ριβιέρα που επίσης σκοτώθηκε το 1827 στην Αθήνα, ο Δανός Φαμπρίτσιους, που διακρίθηκε σε πολλές μάχες, ιδίως στη ναυμαχία της Ιτέας (1827), ο Σουηδός Όκριεν που τραυματίστηκε σοβαρά στην Ακρόπολη το 1822, ο Μαλτέζος Σατελέν, ο Πολωνός Οντβόρσκι, ο Ούγγρος Μαρκ που σκοτώθηκε στην Κωλιάδα Άκρα (Άγιο Κοσμά), το 1827, ο Πρώσος ντε Γκρουμπέν που αυτοκτόνησε το 1824 στο Ναύπλιο, ο Ολλανδός Χούγκσμανς, ο Αμερικανός Τζορτς Τζάρβις που ηγήθηκε σώματος επαναστατών που συντηρούσε με δικά του έξοδα, οι Πολωνοί που διακρίθηκαν ιδιαίτερα στη μάχη του Πέτα κ.ά.

ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ – ΚΙΝΕΖΟΙ ΔΙΝΟΥΝ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΕ ΕΡΑΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ!

Φιλέλληνες υπήρχαν και στην Ινδία. Μάλιστα στην Καλκούτα, είχε ιδρυθεί Φιλελληνική Εταιρεία, η οποία στις αρχές του 1825, πανηγύρισε με συμπόσιο τις ελληνικές επιτυχίες στη θάλασσα. Όταν μάλιστα έγινε έρανος για να συγκεντρωθούν χρήματα για τη χώρα μας στην Καλκούτα, Κινέζοι έμποροι που έτυχε να βρίσκονται εκεί, έδωσαν αξιόλογο χρηματικό ποσό!

Ο ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ!

Ίσως το πλέον παράδοξο από όλα τα σχετικά με τους Φιλέλληνες και τη δράση τους στην Ελλάδα το 1821, είναι η παρουσία, ανάμεσά τους, κι ενός μουσουλμάνου,Αιγύπτιου φιλέλληνα, του Deboussi (Ντεμπουσί), κατά τον Μπάμπη Άννινο στο έργο του "Οι Φιλέλληνες του 1821".
Ο Deboussi ανήκε στην περίφημη ίλη των Μαμελούκων του Μεγάλου Ναπολέοντα. Μετά το τέλος των ναπολεόντειων πολέμων, ο Deboussi επέστρεψε στην πατρίδα του για να ασκήσει τα κληρονομικά του δικαιώματα. Βρέθηκε όμως αντιμέτωπος στα θέματα της κληρονομιάς, αντίδικος θα λέγαμε, με κάποιους ισχυρούς συμπατριώτες του. Αφού δωροδοκήθηκε ο πασάς της περιοχής, έδωσε εντολή να συλληφθεί ο Deboussi και τον ράβδισε αλύπητα. Από τότε ο Deboussi μισούσε θανάσιμα όλους τους μουσουλμάνους. Γύρισε στη Γαλλία και ήταν από τους πρώτους που ήρθαν στην Ελλάδα για να πολεμήσουν τους Τούρκους. Πήρε μέρος στη μάχη του Πέτα, όπου πολέμησε σαν ήρωας. Αφού του τελείωσαν οι σφαίρες, σκότωσε με την ακτηρίδα (το πίσω μέρος) του όπλου του, όσους αντιπάλους μπορούσε και τελικά έπεσε νεκρός πάνω σ' ένα σωρό εχθρικών πτωμάτων, με το σώμα του διάτρητο από πληγές (4 Ιουλίου 1822).
Κλείνουμε το άρθρο αυτό με όσα γράφει, 90 περίπου χρόνια πριν, ο Μπάμπης Αννίνος στο έργο του "Οι Φιλέλληνες του 1821":




"Η αντιπαραβολή του φλογερού τότε της Γερμανίας φιλελληνισμού προς την σημερινή ψυχρότητα του γερμανικού έθνους ,προς την συστηματικών εχθροπάθειαν του γερμανικού τύπου ,προς τας κυνικάς ύβρεις του Βίσμαρκ και τον απηνή διωγμό της Ελλάδος υπό του αυτοκράτορος Γουλιέλμου του Β', επέρχεται ακουσίως εις την σκέψιν και εκπλήσσει δια την αντίθεσιν. Quantum mutati ab illo (πόσο άλλαξε από αυτό που ήταν κάποτε) αληθώς!".

Η ΠΡΩΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ – ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Να αναφέρουμε και κάτι που ανακαλύψαμε στο μνημειώδες βιβλίο του Μπάμπη Άννινου για τους Φιλέλληνες. Στην Τήνο, στις αρχές του 1825, παίχτηκαν δημόσια δύο τραγωδίες. Η πρώτη είχε τον τίτλο "Μάρκος Μπότσαρης" και η δεύτερη "Μεγακλής". Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε ποιος (ή ποιοι) είναι ο συγγραφέας τους. Ξέρουμε όμως τα ονόματα των ηθοποιών. Αυτοί ήταν: Αντώνιος Πέτρου Πόμερ, Δρόσος Σιγάλας, Δημήτριος Πόμερ, Ιάκωβος Πόμερ, Αικατερίνη Πόμερ, Ήριννα Βαρλαάμ και Βιολέτα Πόμερ.

Ήταν ερασιτέχνες ηθοποιοί, οι πρώτοι που "ανέβασαν" ελληνικά θεατρικά έργα σε ελεύθερο ελληνικό έδαφος…

Μπορεί να διαφωνήσουν κάποιοι για τα κίνητρα, την προσφορά των Φιλελλήνων κλπ. Να σκεφτούμε όμως λίγο ότι οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι θα λέγαμε, ήρθαν να πολεμήσουν για την ανεξαρτησία της Ελλάδας χωρίς να έχουν καμία υποχρέωση και κανένα ουσιαστικό όφελος. Κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους, κάποιοι άλλοι τραυματίστηκαν, κάποιοι άλλοι βγήκαν αλώβητοι από μάχες και έζησαν στη χώρα μας ως το τέλος της ζωής τους.

Μπορεί πλέον να είναι αδύνατο να κάνουμε κάτι για όλους αυτούς, εκτός από το να διαιωνίσουμε τη μνήμη τους. Νομίζουμε όμως ότι σε όλους ανεξαιρέτως αυτούς τους Φιλέλληνες αξίζει, σχεδόν 200 χρόνια μετά την κήρυξη της Επανάστασης του 1821, ένα πολύ μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ…


Πρώτο Θέμα

Διαβάστε το ολόκληρο...

του Απόστολου Κ. Σαραντίδη*
Η μεγάλη εθνεγερσία που οδήγησε στην απελευθέρωση και στη συγκρότηση εθνικού κράτους κατέχει αναμφίβολα στην ιστορική διαδρομή του ελληνισμού πρωτεύουσα θέση και η σημασία της είναι αναγκαίο να γίνεται κατανοητή καθώς η εθνική αυτογνωσία μπορεί να οδηγήσει στην εξέλιξη και στην ομαλή πορεία του εθνικού βίου και μάλιστα όταν πέρα από την οφειλομένη απόδοση τιμής, οι εθνικές εκκρεμότητες και τα ανοικτά εθνικά προβλήματα επιβάλλουν την αναδρομή στο παρελθόν. Και πιστεύουμε ότι δεν είναι χρήσιμοι οι πανηγυρισμοί αν δεν συνδέουν το παρελθόν με το παρόν με άμεση προβολή στο μέλλον. Οι Έλληνες αγωνιζόμενοι ενάντια στην οθωμανική τυραννία, διεκδικούν κάτι περισσότερο από ένα κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό πεδίο δράσης. Διεκδικούν την ελευθερία. Ελευθερία προσωπική, συλλογική και πνευματική. Όχι όμως ιδιωτική.

Το ιστορικό πλαίσιο γνωστό: Αιώνες σκλαβιάς σε ένα σκοτεινό περιβάλλον όπως αυτό που είχαν επιβάλλει οι Οθωμανοί με τις φυσικές άμυνες που δημιουργούν η αίσθηση της ταυτότητας, ο πολιτισμός και η αξιοπρεπής διαβίωση να διώκονται. Άλλωστε το «'21» αποτέλεσε ως ιστορική στιγμή αμφισβήτησης της δουλείας, το μεγάλο άλμα ενατένισης του Ελληνισμού προς την ιδέα της ύπαρξής του. Χωρίς την επανάσταση η εθνική μας οντότητα θα αποτελούσε υπόθεση ιστορικής αναδίφησης και μελέτης γλωσσολογικής και εθνολογικής έρευνας, εγκυκλοπαιδικής και αρχειακής καταγραφής.

Μόνο το πρώτο Σύνταγμα της Επιδαύρου του 1822 αν αναγνώσει κανείς θα εντυπωσιαστεί από τον φιλελεύθερο και δημοκρατικό του χαρακτήρα. Σε πολιτειακό επίπεδο ήταν τότε και παραμένει και σήμερα μοναδική απόπειρα δημοκρατικής αναγεννήσεως ενός ιστορικού έθνους έξω από τους κανόνες κριτικού ορθολογισμού των διαφωτιστών, της κομματικής ιδιοτέλειας και μικρονοϊκής εξουσιολαγνείας που ακολούθησε τόσο κατά τη διάρκεια της επανάστασης όσο και αργότερα με τον Καποδίστρια, της ισχυρότερης πολιτικής προσωπικότητας του 19ου αιώνα και όχι μόνο, που εξακολουθεί ακόμη να αναδύεται από το σκοτάδι μέσα από τα αδημοσίευτα αρχεία των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής του, τα έγγραφά του και την πολιτική δολοφονία του, από τις χειρότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας που υποθήκευσε τη μετέπειτα ιστορική πορεία του ελληνικού κράτους με πολλά δεινά. Αποτελεί αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό ότι ενώ η Μ. Βρετανία δίνει στη δημοσιότητα τα απόρρητα αρχεία της κάθε 30, 50 ή 100 το πολύ χρόνια ανάλογα με τη σπουδαιότητα του αποκρυβέντος, σε δύο μόνο περιπτώσεις τα κρατά ερμητικά κλειστά: στο κυπριακό και στον Καποδίστρια. Όταν δολοφονούνταν άνανδρα η προσωπικότητα που οργάνωνε το μετεπαναστατικό κρατίδιο, λίγοι διέβλεπαν τότε τη συμφορά που κτύπησε τον ελληνισμό στον φόνο ενός και μόνο πολιτικού. Για του λόγου το αληθές ας ερευνηθεί το έργο του Κόμη στο ελβετικό κράτος και η τιμή των Ελβετών στο πρόσωπό του. Έκτοτε, οποιαδήποτε προσπάθεια οργάνωσης του νέου κράτους πλην εξαιρέσεων, βρίσκονταν υπό την ασφυκτική επιρροή και καθοδήγηση των ξένων μέσα από τη Βαυαροκρατία αρχικά, με την ανοχή ή και τη συνενοχή αργότερα.

Το μεταπρατικό κρατίδιο δεν θέλησε να αρθρώσει από μόνο του λόγο ουσιαστικό, βγαλμένο μέσα από τις ανάγκες του και την τεράστια παράδοσή του και αποδομητικά μετά από τον Καποδίστρια αναμηρυκάζει συχνά με γελοιότητα θεσμούς ξενόφερτους που καμία σχέση δεν είχαν οι περισσότεροι με τις πραγματικές ανάγκες του λαϊκού σώματος. Οι ρίζες του κακού λοιπόν βρίσκονται μακριά.

Η ελληνική ετερότητα όχι ως φιλοσοφική ενασχόληση αλλά ως κατεξοχήν πολιτική πράξη και εφαρμογή ήταν και είναι εμπόδιο σε κάθε μορφής ολοκληρωτισμό, από τον παλαιό των Περσών μέχρι τον πιο σύγχρονο της κεντρικής Ευρώπης, που είναι σε θέση να βάζει στο περιθώριο 400 και 500 χρόνια δουλείας. Η δημοκρατική επικάλυψη καθόλου δεν απαλλάσσει από πρακτικές που σήμερα πια είναι ολοφάνερες και η σύγκρουση μοιραία.

Η εθνεγερσία ως ιστορική περίοδος όπου δοκιμάστηκε με τρόπο συγκλονιστικό η ίδια η υπόσταση του έθνους στο επίπονο πέρασμά του, σε αυτό από τις κοινότητες της οικουμενικής πρότασης μιας ανεπανάληπτης πολιτικής και πολιτιστικής αποτελεσματικότητας του ελληνισμού χωρίς σύνορα προς ένα «στενό» και παρακμιακό προτεκτοράτο, προσφέρεται για συμπεράσματα και διαπιστώσεις ως προς τον τρόπο που ενεργούμε πολιτικά.

Πρώτη και κυρίαρχη διαπίστωση, η ίδια η εθνική συνείδηση. Η συμπεριφορά τόσων γενεών στον ευρύτερο ελληνικό χώρο παρά τις συστηματικές διώξεις, δηλώνει την ύπαρξη μιας πλήρους και εμπεδωμένης αντίληψης περί της κοινής καταγωγής που με διεργασίες σταθερές και εσωτερικές για κάθε Έλληνα ξεχωριστά αλλά και τις οικογένειες και τις κοινωνίες της εποχής, φρόντιζαν για τη διαιώνισή της.

Δεύτερη σημαντική διαπίστωση, ότι η απόφαση και η ανυποχώρητη διάθεση είναι όπλα εξαιρετικής σημασίας στους εθνικούς αγώνες. Τόσο στον χρόνο εκδήλωσής της όσο και κατά την εξέλιξή της, η επανάσταση δεν είχε σε επίπεδο κυρίαρχων δυνάμεων της εποχής καμία επίσημη υποστήριξη. Η επιμονή, η αποφασιστικότητα και ο ηρωισμός δημιούργησαν προϋποθέσεις υποστήριξης αφού πάντα τα διεθνή συμφέροντα συγκλίνουν εφόσον εξυπηρετούνται. Και η αποφασισμένη να υπάρξει Ελλάς ήταν ασφαλώς χρήσιμος εταίρος για πολλούς. Ακόμη και το τεράστιο ρεύμα φιλελληνισμού ήταν εν πολλοίς απόρροια της στάσης των μαχομένων Ελλήνων.

Αλλά και ιδιότητες όπως ο φατριασμός, ο διχασμός και η προσωπική ανέλιξη που τόσο σημάδεψαν την επανάσταση φαίνεται να μην έχουμε ακόμη αντιληφθεί τις συνέπειές τους. Διχόνοια τα είπε ο Σολωμός. Η ίδια κατάρα από τον Πελοποννησιακό πόλεμο και παλαιότερα, από τον Όμηρο μέχρι και σήμερα, της φυλής μας που συχνά οδηγεί στον εύκολο δρόμο της υποχώρησης και στο ραγιαδισμό δίχως αυτογνωσία.

Στο σύγχρονο ευρωπαϊκών αντιλήψεων ελληνικό κράτος η εθνική αυτογνωσία αποτελεί μάλλον πρόβλημα δεδομένου ότι αναστέλλει τις διαδικασίες ομογενοποίησης και αφομοίωσης των πληθυσμών. Η υποβάθμιση της επανάστασης αποτελεί κάποιες φορές επιλογή που σταδιακά διαχέεται στις κρατικές υπηρεσίες, στην εκπαίδευση, στους μηχανισμούς επικοινωνίας, ως σύγχυση στις κύριες αξίες και στον εθνικό προσανατολισμό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα που αποτελεί από μόνο του μία τρίτη διαπίστωση είναι η σχέση επανάστασης και επαναστατημένων με την Εκκλησία, ως ιστορικό γεγονός αμφιλεγόμενο. Η επανάσταση άρχισε σε δύο ημερομηνίες: Στις 22 Φεβρουαρίου στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και στις 17 Μαρτίου στη Μάνη. Η 25η Μαρτίου όμως είχε οριστεί ως ημερομηνία για την έναρξή της εκ των προτέρων ήδη από το 1820 από τον ίδιο τον Αλέξανδρο Υψηλάντη ο οποίος και επέλεξε αυτήν ειδικά την ημερομηνία ακριβώς επειδή συνέπιπτε με την εορτή του Ευαγγελισμού στην οποίαν ήθελε να προσδώσει μια καινούργια συμβολική σημασία «ως ευαγγελιζομένην την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους», όπως αναφέρεται στα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη, στην ιστορία του Τρικούπη αλλά και στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους του Παπαρηγόπουλου. Γι' αυτό και στη σύσκεψη της Βοστίτσας αυτή η ημερομηνία ανακοινώθηκε από τον Παπαφλέσσα για τον ξεσηκωμό, αυτή και στη σύσκεψη των οπλαρχηγών της Ρούμελης στη Λευκάδα. Τους πρόλαβαν όμως τα γεγονότα και τελικά η επανάσταση ξεκίνησε μερικές ημέρες ενωρίτερα. Απόλυτα ακριβές είναι και το γεγονός ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλόγησε τα όπλα. Και αν δεν τα ευλόγησε στις 25 στην Αγία Λαύρα, το έκανε στις 23 στην Πάτρα ενώ η συγκέντρωση στην Αγία Λαύρα είχε γίνει στις 14 του Μάρτη.

Η εκκλησία ευλογεί την έναρξη της επανάστασης εν τη γενέσει της και συγκεκριμένα ο μητροπολίτης Ιασίου Βενιαμίν μέσα στον ναό των Τριών Ιεραρχών στις 26 Φεβρουαρίου παρουσία του Υψηλάντη και πλήθους αγωνιστών τη σημαία της επανάστασης. Γεγονός που έχει αποκρυβεί όχι μόνον από ιστορικά συγγράμματα αλλά και από τα σχολικά βιβλία.

Τέταρτο, η αλήθεια ότι οι επαναστάσεις συνεχίζονται όσο υπάρχουν κατεχόμενα. Η δική μας άρχισε την 1η Ιουνίου του 1453. Συνεπώς, καλή συνέχεια!

Η κατανόηση του μηνύματος του «'21» δεν είναι μια κοινοτοπία. Είναι πράξη ουσιαστικής συμμετοχής στο εθνικό γίγνεσθαι. Μέρος της εθνικής συνειδητοποίησης και της σημασίας της. Δεν πρόκειται για μια άτακτη ιστορία αγώνων και μαχών αλλά για την πρώτη επιτυχημένη απόπειρα απελευθέρωσης συμπαγών ελληνικών πληθυσμών σε όλη τη Βαλκανική και στην αναζήτηση της ιστορικής τους πορείας. Το όραμα του Ρήγα. Ο καταλύτης της Φιλικής Εταιρείας.

Ενώ σήμερα το Κυπριακό εισέρχεται σε δύσκολες φάσεις με μια κατεχόμενη πατρίδα και μια διαρκή απειλή για την ανακοπή της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού εκεί, η Σκοπιανή προπαγάνδα καλπάζει, οι ανακατατάξεις στα Βαλκάνια αναπτύσσονται ανησυχητικά, η Τουρκία επιμένει στην αδιαλλαξία και επιθετικότητα, το στρατηγικό και διπλωματικό περιβάλλον στο οποίο κινείται η Ελλάς είναι φορτισμένο από προκλήσεις που τα χρόνια έδειξαν ότι δεν έχουν περιστασιακό περιεχόμενο.

Οι Έλληνες έχουμε μια απέραντη σε χρόνο και ατίμητη σε περιεχόμενο ιστορία. Δεν έχουμε όμως μια ισοδύναμη ιστορική μνήμη και η ιστορία περνά μπρος στα μάτια μας σαν εξωτερικό γεγονός αντί να γίνεται μέρος της συνείδησής μας.

Ο Έλληνας σπάνια υπακούει στην ευφυΐα του η οποία έχει αποδείξει τι μπορεί να πράξει. Υπακούει στα πάθη του. Ξεπερνά το μέτρο. Θέλει να το προσπεράσει. Κάποτε, αργότερα μετανοεί. Συνήθως όταν το ανεπανόρθωτο έχει γίνει.

Στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο αμοραλιστικό γίγνεσθαι του συμφεροντολογικού μηδενισμού των καχεκτικών μετριοτήτων και κωμικά επηρμένων ιδεολογημάτων, το αίτημα της σθεναρής στάσης στις στοιχειώδεις λογικής συνέπειας απαιτήσεις παραμένει ως μοναδικό και ελπιδοφόρο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας.

Μιλώντας απλούστερα, σήμερα που ιστορικά ψεύδη επιχειρούν να αλώσουν την ιστορική συνείδηση, ας απευθυνθεί μια παράκληση για να ψάξει με ό,τι έχει κανείς διαθέσιμο τις αληθινές πηγές με παρρησία και τότε θα δει να ξεπροβάλλει μια Ελλάδα φωτεινή, μια Ελλάδα λαμπερή και ανεπανάληπτη που αν και σε καιρό δουλείας, καμία σχέση δεν έχει με τη σημερινή αθλιότητα. Ας κλείσουν τα αυτιά στον ιστορικό μηδενισμό και στην ισοπέδωση που σε κάνουν να νοιώθεις λίγο από νεοοθωμανός και λίγο από ψευδοευρωπαίος σαν αυτούς που αιματοκύλισαν και ίσως δεν θα διστάσουν να αιματοκυλίσουν και πάλι τα Βαλκάνια και τον κόσμο ολόκληρο.

Αν αξίζει να είναι κανείς Έλληνας ελεύθερος μετέχοντας σε ένα νόημα διαφορετικό που ξεπερνά τον στενό ατομοκεντρισμό και ανοίγει αιώνιους ορίζοντες, αξίζει τον κόπο. Αν όχι, ποιός ο λόγος τότε να μην κυβερνάται από κάποιον «Αχμέτ» ή «Χανς» ή «Τζαίημς»; Να συνδιαχειρίζονται και τους φυσικούς πόρους και να ζούνε σε μια παγκοσμιομένη «ομίχλη»; Για τέτοια ιδανικά δεν αγωνίστηκαν το «'21» ούτε σκοτώθηκαν και σακατεύτηκαν, μ' όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες τους.

Η ιστορική λήθη και μάλιστα όταν είναι οργανωμένα κατευθυνόμενη και η διακοπή του ιστορικού νήματος που συνδέει με γεγονότα, πράξεις και τρόπο ζωής που απαντά στα ανθρώπινα, η απόρριψη της συσσωρευμένης εμπειρίας και σοφίας των προγόνων, ισοδυναμούν με εθνική αυτοχειρία. Και είναι πραγματικά τραγικό και μεγάλο κρίμα να τελειώσει ο ελληνισμός στα δικά μας χέρια.

Ο δρόμος της ξεκάθαρης και εθνικής θέσης βρίσκει ερείσματα στη μνήμη της πατρίδας εκεί που αναγεννήθηκε. Σ' εκείνη τη χρονολογία του 1821 μετά Χριστόν, η οποία έχει τη δυναμική να παρορμά και να φρονηματίζει τον σύγχρονο Έλληνα δείχνοντας τον δρόμο σε ό,τι ιστορικά και πολιτικά σήμερα είναι δραματικά το ζητούμενο.

Τελειώνοντας, θυμίζουμε τη ρήση του Οδυσσέα Ελύτη: «Όπου και να σας βρίσκει το κακό αδελφοί, όσο και να θολώνει ο νους μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».

Να τολμήσουμε να πούμε, μνημονεύετε και Κολοκοτρώνη, μνημονεύετε και Μακρυγιάννη, μνημονεύετε και Καραϊσκάκη και Καποδίστρια και Μπουμπουλίνα και Ρήγα Φεραίο. Μνημονεύετε και Λεωνίδα και Παύλο Μελά και Δαβάκη και Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Μνημονεύετε προ πάντων και μετά από τις παρελάσεις όλους εκείνους που τόλμησαν το αδύνατο γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι πιθανότητες ήσαν συντριπτικά εναντίον τους, για μια Ελλάδα αξιοπρεπή, οικουμενική και ελεύθερη.

*Ο Α.Κ.Σαραντίδης είναι δάσκαλος στην Καβάλα και πολιτικός επιστήμων

Πηγή: Αντίβαρο

Διαβάστε το ολόκληρο...

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Γερμανοί οι πιο πολλοί φιλέλληνες που θυσιάστηκαν στον Αγώνα του ‘21,  τον οποίο βοήθησαν ποιητές,  πολιτικοί, στρατηγοί, ναύαρχοι κι έμποροι

Φιλέλληνες αξιωματικοί ( Γερμανοί, Ελβετοί, Γάλλοι και Ιταλοί) που έσπευσαν στην Ελλάδα 
Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
΄Οσοι ευρωπαίοι διανοούμενοι, έβλεπαν ή μάθαιναν τα φριχτά μαρτύρια από τους βανδαλισμούς και τις σφαγές  των Τούρκων σε βάρος  των υπόδουλων Ελλήνων, δεν μπορούσαν να μείνουν αδιάφοροι. Με παραστάσεις και εκδηλώσεις βοηθούσαν τους  Έλληνες,  αδιαφορώντας για το αυστηρό παπικό πνεύμα  της «Ιεράς Συμμαχίας» που επέβαλε ο σαδιστής Μέτερνιχ, απαγορεύοντας στους Ευρωπαίους, ακόμα και τη συμπάθεια στους  επαναστατημένους σκλάβους.

Στη Γαλλία, εργάτες  ενός παρισινού υφαντουργείου, έστειλαν διαμαρτυρία τους στον Λουδοβίκο ΙΗ΄, ζητώντας να επέμβει διπλωματικά για να σώσει τους Έλληνες. Φοιτητές από Γαλλία και Γερμανικά κρατίδια, ενθουσιασμένοι από τους  αρχαίους έλληνες συγγραφείς, έβλεπαν με συγκίνηση τον αγώνα  των σκλαβωμένων Ελλήνων και εξέφραζαν κρυφά,  θαυμασμό για τον άοπλο ραγιά και  απέχθεια για τον τύραννο. Ελληνιστές διδάσκαλοι, δίδασκαν στους νέους τον αρχαίο πολιτισμό, δημιουργώντας  στην Ευρώπη τις πρώτες ρίζες του φιλελληνισμού, που θέριεψε  από το ολοκαύτωμα της Χίου! Διανοούμενοι, διπλωμάτες, ζωγράφοι, ποιητές και φοιτητές, άρχισαν να εκφράζουν  ελεύθερα τη συγκίνηση και την  αγανάκτηση τους αλλά και την ιδέα να βοηθηθεί η Ελλάδα 
Τμήμα του περίφημου πίνακα του Ντελακρουά "Η σφαγή της Χίου"
Ο Ντελακρουά ζωγραφίζει στο πανί τη σφαγή της Χίου και γίνεται το λάβαρο του φιλελληνισμού. Ο Αφρέ Ντε Βινί δημοσιεύει επικό ποίημα  για τους Έλληνες  που δεν θέλουν ψωμί, αλλά λευτεριά και ανθρωπιά και ο Αλφόνς Ντε Λαμαρτίν προσφέρει σαν έκφραση των φιλελληνικών αισθημάτων του, τον θάνατο του Σωκράτη, για να συγκινήσει και προσηλυτίσει τους ευγενείς στον φιλελληνισμό. 
Βίκτωρ Ουγκώ
Εκείνος που διόγκωσε την ελληνολατρία  ήταν ο Βίκτωρ Ουγκώ με συλλογές επαναστατικών ποιημάτων, ξεσηκώνοντας του Γάλλους  να στρατευθούν εθελοντικά στο πλευρό των αδελφών Ελλήνων : « Στην Ελλάδα  ώ φίλοι μου! Εκδίκηση! Λευτεριά!» Στη  σφαγή της Χίου,  εξυμνεί με το ποίημα «Ελληνόπουλο» τον πόθο της λευτεριάς  και τη δίψα της εκδικήσεως, πούχε ένα ορφανό Χιωτάκι που σώθηκε από την  κόλαση των Τούρκων.  Ρωτούν το θλιμμένο παιδάκι, αν θέλει κάτι κι εκείνο απαντά « Όχι, θέλω μπαρούτι και σφαίρες…»  Αυτό συγκίνησε  και εξώθησε τα υπουργικά συμβούλια Γαλλίας και Αγγλίας,  να δοθεί βοήθεια στην Ελλάδα.
Ο Γάλλος φιλόσοφος Κουζόν, που δίδασκε ελληνική φιλοσοφία στη Σορβόννη, μιλούσε με ενθουσιασμό σε φοιτητές και πολιτικούς για την αξία των Ελλήνων και ώθησε τους  ποιητές Βερανζέρο και Σατωμβριάνδο να ιδρύσουν  τον «Φιλελληνικό Σύνδεσμο Παρισίων». Το ίδιο έγινε  και στη Γερμανία  από τους Σίλερ και Μπετόβεν, ενώ οι ελληνιστές Κρούγ στην Λειψία και Κρόϋτσερ στο Μόναχο ίδρυσαν φιλελληνικούς συνδέσμους, έκαναν εράνους,  μάζευαν χρήματα, απήγγειλαν  αρχαίους Έλληνες ποιητές, προπαγανδίζοντας έτσι τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων.
Ο ποιητής Σατωμβριάνδος  εκμεταλλεύεται τη θέση του  ως υπουργός των Εξωτερικών, προπαγανδίζει  τον αγώνα των Ελλήνων στους ξένους διπλωμάτες, πουλά κειμήλια του και στέλνει τα χρήματα στους αγωνιζόμενους Έλληνες. Ξένοι πολιτικοί ναύαρχοι και στρατηγοί, Γερμανοί, Γάλλοι, Ιταλοί Αγγλοι, Ρώσοι, όπως οι  Αϋντικ, Γόρδων, Αστιγξ, Μαιζών, Δεριγνύ, Χέϋδεν, Τζώρτζ, Κόδριγκτων, Κόχραν, Φαβιέρος, Ρέϊνεκ, Ριμπώ, Κάνιγκ, Λάϋονς, κατέβηκαν στην Ελλάδα εθελοντές, ακόμα και αμερικανοί λίγο αργότερα. Ο Ελβετός  χρηματιστής Εϋνάρδος,  ίδρυσε «φιλελληνικό ταμείο» και ενίσχυσε οικονομικά τον αγώνα, ενώ με δικό του πλοίο μετέφεραν οι ΄Ελληνες στρατεύματα στο Μεσολόγγι. Μέγας φιλέλλην υπήρξε και ο βαυαρός βασιλιάς Λουδοβίκος (θα αναφερθώ σ’ αυτόν προσεχώς).
Άφησα τελευταίο τον σπουδαίο άγγλο φιλέλληνα λόρδο Βύρωνα (φώτο). ΄Ηλθε στην Ελλάδα, αγωνίσθηκε, ερωτεύθηκε κι έγραψε ποιητικές συλλογές για το μεγαλείο της επαναστατημένης Ελλάδος. Παρά την επιληψία και καχεξία  που τον βασάνιζαν, συμμετείχε στην ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου. Ξεψύχησε  εξαντλημένος από τις κακουχίες  στις 27-4-1824, προκαλώντας μεγάλη θλίψη στους Έλληνες. Ο Λαμαρτίνος τον  υμνεί: « έπεσε για την λευτεριά ενός υπέροχου λαού», ενώ τον θρήνησε ο Σολωμός: «Λευτεριά για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί, τώρα σίμωσε και κλάψε, εις του Μπάϋρον το κορμί!»
Αξίζει να αναφέρουμε τον αριθμό των φιλελλήνων κατά εθνικότητα, από βιβλίο του Άγγλου ιστορικού Γουίλλιαμ Κλαίρ ( σε παρένθεση όσοι σκοτώθηκαν ή πέθαναν  από κακουχίες και ασθένειες, την τριετία 1821-1824): Γερμανοί 342(142), Γάλλοι 196(60), Ιταλοί 137(42) Αγγλοι 99(21), Ελβετοί 35(11), Πολωνοί 30(11), Ολλανδοί και Βέλγοι 17(3),  Αμερικανοί 16(3),  Ούγγροι 9(6), Σουηδοί 9(4), Ισπανοί 9(4), Δανοί 8(3), Άγνωστη εθνικότητα 33(3). Το χρέος μας επιβάλει, να τους θυμόμαστε και να τους ευγνωμονούμε.

Διαβάστε το ολόκληρο...

Κώστας Καραΐσκος
Ἔφτασε πάλι ἡ ἐπέτειος τῆς ἑλληνικῆς Παλιγγενεσίας καί πᾶμε γιά μιάν ἀκόμη φορά νά τήν προσπεράσουμε χωρίς νά ἀποκτήσουμε τήν παραμικρή ἰδέα γιά τό νόημά της. Τίς σκέψεις αὐτές πυροδότησε ἡ παρουσία μας σέ διάλεξη γιά τήν Ἐπανάσταση ὅπου ἐγέρθησαν πάλι τά γνωστά ἀναπάντητα ἐρωτήματα, διατυπώθηκαν πάλι οἱ μετανεωτερικοί μῦθοι γιά τήν προέλευσή της ἀλλά καί βεβαιώθηκε πώς ἡ ἀρρώστεια τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους εἶναι πολύ βαθύτερη ἀπό τήν οἰκονομική δυσπραγία τῶν τελευταίων 7 χρόνων.

Δέν θά μείνω στά ἐπιμέρους ζητήματα πού ἀκούστηκαν, π.χ. τῆς γνωστῆς ἄμεσης (καί ἀνεδαφικῆς) σύνδεσης τοῦ ‘21 μέ τήν Γαλλική Ἐπανάσταση, ἤ πώς τά φιλελεύθερα πολιτικά κείμενα τῶν ἐπαναστατῶν – σάν τῆς Ἐπιδαύρου – ἦταν μόνο γιά τά μάτια τῶν Εὐρωπαίων (τή στιγμή πού τά συνέτασσαν ἐπαναστάτες / καρμπονάροι καί στήν Εὐρώπη κυριαρχοῦσε ἡ ἀπολυταρχία καί ἡ Ἱερά Συμμαχία!), ἤ πώς ἡ ἔμπνευση τοῦ ‘21 ἦταν ἡ ἀρχαιότητα κι ὄχι τό Βυζάντιο (ὅταν ὅλοι οἱ ἀγωνιστές ἀναφέρονται στήν Πόλη, στόν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο κτλ). Θά σημειώσω ὅμως τόν διάλογο πού ἀκολούθησε σχετικά μέ τήν μελέτη τῆς ἱστορίας τοῦ ‘21 στό ἑλληνικό Πανεπιστήμιο. Ρώτησα λοιπόν τήν καθηγήτρια ἄν θεωρεῖ πώς ἡ Ἐπανάσταση αὐτή, ἡ ληξιαρχική πράξη γέννησης τοῦ κράτους στό ὁποῖο ζοῦμε, ἔχει τή θέση πού τῆς ἀξίζει στά προγράμματα σπουδῶν τῶν ἱστορικῶν Τμημάτων τῆς χώρας. Γιατί μέ μιά ματιά σέ 4-5 ἐξ αὐτῶν διαπίστωσα πώς τά σχετικά μαθήματα εἶναι μία ἐλάχιστη μειοψηφία μέσα σέ ἑκατοντάδες ἄλλα ἀπίθανα, ὅσον δέ ἀφορᾶ τά διδακτορικά ἐκεῖνα βρίσκονται κοντά στό ἀπόλυτο μηδέν. Ἡ ἀπάντηση ἦταν κάτι περί συνολικῆς θεώρησης, περί διεπιστημονικῆς ματιᾶς κτλ. Ἐπέμεινα ρωτώντας συγκεκριμένα γιά τούς ἱστορικούς καί ἡ περίεργη ἀπόκριση ἦταν πώς “τήν μελετοῦν ἀλλά δέν γίνεται ΟΛΑ τά διδακτορικά νά ἀφοροῦν τήν Ἐπανάσταση” (τή στιγμή πού δέν ἀσχολεῖται ΚΑΝΕΝΑ). Κι ὅταν ἔφερα τό παράδειγμα τῶν ἀγγλικῶν δανείων πού ἀκόμα δέν ξέρουμε ἄν μᾶς κατέστρεψαν πυροδοτώντας τόν Ἐμφύλιο ἤ ἄν μᾶς ἔσωσαν δεσμεύοντας τήν Ἀγγλία στό πλευρό μας, “πληροφορήθηκα” πώς δέν ὑπάρχει κεντρική κατεύθυνση καί καθένας ἐπιλέγει νά ἀσχοληθεῖ μέ ὅ,τι θέλει. Στήν τελευταία παρατήρησή μου γιά τό περιρρέον πνευματικό κλῖμα πού ἐπιβάλλει τήν κατεύθυνση, ἡ ἀπάντηση ἦταν πώς μόνο “ἄλλα” καθεστῶτα ἦταν ἐκεῖνα πού ἐπέβαλαν μιά συγκεκριμένη κατεύθυνση!!! (δηλαδή;;;)

Ἔχουμε λοιπόν στό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο μόνο τήν κ. Μαρία Εὐθυμίου νά διδάσκει τήν ἐπαναστατική περίοδο τοῦ 1821, ἐνῶ στό Ἰόνιο Πανεπιστήμιο μόνον ὁ κ. Διονύσιος Τζάκης. Χειρότερα εἶναι τά πράγματα στό Τμῆμα Πολιτικῆς Ἐπιστήμης καί Ἱστορίας στό Πάντειο, ὅπου ἀνάμεσα στούς Ἀλ. Ἡρακλείδη, Δημ. Χριστόπουλο, Στ. Πεσμαζόγλου κτλ καί τά δεκάδες ἀπίθανα μαθήματα (ὅπως “Οἱ Κομματικές Οἰκογένειες στήν Εὐρώπη” ἤ “Ἀλβανική Ἱστορία καί Πολιτισμός”) ἡ Ἐπανάστασή μας ἔχει ἐξαφανιστεῖ, τό δέ μόνο μάθημα πού θά μποροῦσε νά σχετίζεται (“Ἱστορία ἑλληνικοῦ κράτους, 19ος-20ος αἰώνας”) τό διδάσκει ἡ …Χριστίνα Κουλούρη! Ὁμοίως στό ἀκόμη πιό “ἐξωτικό” πρόγραμμα σπουδῶν τοῦ Τμήματος Κοινωνικῆς Ἀνθρωπολογίας καί Ἱστορίας στό Πανεπιστήμιο Αἰγαίου, δέν ὑπάρχει οὔτε μία σχετική νύξη μεταξύ τῶν 70 συνολικά μαθημάτων! Γιά νά μήν μποῦμε στό ἀκόμη πιό σοβαρό θέμα τοῦ τί ἀκριβῶς (καί πῶς) διδάσκεται…
Ἡ ἑλληνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821 λοιπόν δέν εἶναι μόνο πού ἀπέτυχε, ἀφήνοντας στούς ξένους νταβατζῆδες (μέχρι σήμερα!) τό κουμάντο τοῦ κράτους πού αὐτοί ἔστησαν, εἶναι καί πού δέν ἔχει ἀκόμη κατανοηθεῖ ἀπό τούς νεώτερους Ἕλληνες. Τά κυριότερα ἐρωτήματα πού σφράγισαν τόν Ἀγώνα παραμένουν ἀναπάντητα: ἦταν ἐθνική ἤ χριστιανική ἡ ἐξέγερση; ἡ Φιλική Ἑταιρεία πῶς ἐξαφανίστηκε; ὁ ἐμφύλιος ὀργανώθηκε ἔξωθεν ἤ ἁπλῶς προέκυψε ἔσωθεν; οἱ ἀγγλικές λίρες μᾶς ἔσωσαν ἤ μᾶς δίχασαν; οἱ Μαυροκορδάτοι ἦταν ἤ ὄχι πράκτορες; τόν Καποδίστρια τόν φάγανε οἱ Μαυρομιχαλαῖοι ἤ ἦταν πίσω τους ἄλλοι; Κτλ, κτλ. Μέ ὅλα αὐτά τά θέματα ἀνοιχτά καί ἀμφισβητούμενα, ὅταν γιά κάθε ἐνδιαφέρουσα καί σοβαρή ἀπάντηση προστρέχεις σέ συγγραφεῖς μή ἱστορικούς (παλιότερα Γ. Σκαρίμπας καί Κυρ. Σιμόπουλος, τώρα Γ. Καραμπελιάς), τό ἑλλαδικό Πανεπιστήμιο παραμένει στόν κόσμο του, τρέχοντας πίσω ἀπό κάθε δυτική μόδα καί ἀγνοώντας τήν ἀνάγκη αὐτοῦ τοῦ τόπου γιά αὐτογνωσία. Κι ἔχει συχνά καί τό θράσος νά περιφρονεῖ ὡς μή ἐπιστημονική τήν δουλειά ὅποιων τό ὑποκαθιστοῦν λόγῳ τῆς διαρκοῦς ἀπουσίας του!

Γιατί εἴπαμε ὅτι τούς πληρώνουμε οἱ Ἕλληνες φορολογούμενοι ὅλους αὐτούς;

*Εκδότης του "Αντιφωνητή"

Διαβάστε το ολόκληρο...

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Με τον Λάζαρο Μαύρο
ΗΤ Α Ν ΧΘΕΣ στο Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο στις εκκλησιές μας, η ύψιστη στην Ορθοδοξία διακήρυξη αναγνώρισης και κατίσχυσης τής ελευθερίας του ανθρώπου. Απ' τα χείλη του Ιησού προς τους μαθητές του και το πλήθος: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν…»: Όποιος θέλει! Όποτε τ' αποφασίσει! Για όσο ο ίδιος βούλεται κι αντέχει, «απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (η΄-34). Ό,τι μεσουρανεί πάντοτε με δύο λέξεις: «Όσοι πιστοί» Και σ' άλλες κορυφαίες περιστάσεις: «Πάντες αυτοπροαιρέτως»…

Χ Α Ρ Τ Η Σ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΣ κι εναρκτήριος στην Ορθοδοξία, της αυτοδιάθεσης του ανθρώπου:
Το αυτεξούσιο του καθενός. Έκαστος αυτοκράτωρ της δικής του βούλησης. Των δικών του αποφάσεων. Ευπρόσδεκτος ακόμη κι όταν αλλάξει απόφαση και γυρίσει απ' την ασωτία του, άμα το μετανιώσει, όπως το υπενθύμισε χθες κηρύττοντας στον ιερό ναό τ' Αποστόλου Ανδρέα στο Πλατύ Αγλαντζιάς ο σεπτός εφημέριος Παπάγιωρκης…

Ε Κ Ε Ι ΜΠΡΟΣΤΑ του, στο κάδρο με τη γνώριμη φωτογραφία δίπλα στα κόλλυβα και την ελληνική μας σημαία, ο Αυτεξούσιος της Λευτεριάς Θεόφιλος Γεωργιάδης. Έμπρακτος αγωνιστής - σ' εποχές ανυπαρξίας κι απαξίωσης ενταύθα ελληνικών
απελευθερωτικών αγώνων. Μνημονευόμενος χθες για 23ο έτος στην ίδια εκκλησιά. Ο θυσιασθείς στον συνεχιζόμενο από το 1984 αγώνα απελευθέρωσης των Κούρδων απ' τον τουρκικό ζυγό. Ο ηρωικός 37χρονος Θεόφιλος Γεωργιάδης, πατέρας τριών ανήλικων υιών. Ακάματος εκπρόσωπος, τότε, της κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν. Με διεθνή δράση εμπράγματης συμπαράστασης, άκρως ενοχλητική για τους Τούρκους Κατακτητές. Τον δολοφόνησαν με πέντε σφαίρες
εκ του συστάδην, πληρωμένοι πράκτορες των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών, έξω από το σπίτι του, στην οδό Θουκυδίδου στην Αγλαντζιά, νύκτα της Κυριακής, 20ής Μαρτίου 1994…

Α Υ Τ Ε Ξ Ο Υ Σ Ι Ο Σ σε αγώνα απελευθέρωσης, συνειδητός εθνιστής και εμπράκτως διεθνιστής, ο Θεόφιλος. Μ' εκείνο τ' αληθινό μπόι τ' ανθρώπου που είχε γράψει, 37 χρόνια πριν, ο ποιητής Γ. Ρίτσος για τον θυσιασθέντα 3η Μαρτίου 1957 στον Μαχαιρά, υπαρχηγό της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου: «Τη λευτεριά το λοιπόν ο καθένας μας τήνε χρωστάει σε όλους. Μια λευτεριά μονάχα για τον έναν, δεν φελάει σε τίποτε (αν υπάρχει). Τίποτε δεν είναι μήτε για τον ίδιο [… ] Ο άνθρωπος αρχίζει από την έγνοια του για το ψωμί κι όλο τραβάει πιο πέρα απ' τη σκλαβιά του, από σκλαβιά σε σκλαβιά, από ξεσκλάβωμα σε ξεσκλάβωμα, απ' το ξεσκλάβωμα της πατρίδας, στο ξεσκλάβωμα του κόσμου»… Επειδή: «Τ' αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται με το μέτρο της λευτεριάς»…

Γ Ι ΑΥΤΟΝ ακριβώς τον λόγο το 1994, το φέρετρο του δολοφονημένου Αγωνιστή της Λευτεριάς Θεόφιλου Γεωργιάδη στην πάνδημη κηδεία του, οι συναγωνιστές του το είχαν σκεπάσει με μία εντελώς ξεχωριστή Γαλανόλευκη σημαία. Εκείνην που ξεθώριασε χρόνια κυματίζοντας στον ιστό των Φυλακισμένων Μνημάτων τών Δεκατριών τής ΕΟΚΑ Αρχαγγέλων της Λευτεριάς.

ΕΡΩΤΗΣΗ
Εκείνοι που επινόησαν τον τελευταίο μήνα στις δημαγωγίες τους εν Κύπρω τον όρο «Πολιτική Σχιζοφρένεια», δύνανται άραγε ν' αρθρογραφήσουν επιτέλους τα επιχειρήματά τους, γιατί δεν είναι όντως η μεγαλύτερη Πολιτική Σχιζοφρένεια, οι ίδιοι να αναμένουν «αμοιβαίως αποδεκτή λύση του Κυπριακού» με την Τουρκία του Ερντογάν, μετά που ολόκληρη η 15ετία της εξουσίας του εν λόγω ισλαμιστή, νεο-οθωμανού, νεο-σουλτάνου, στην Άγκυρα και επί των διαδοχικώς εντεταλμένων του
Τουρκοκυπρίων ηγετών, κατεδάφισε όλες τις ψευδαισθήσεις και τις πλάνες ελπίδες που οι και εδώ θαυμαστές του εναπέθεσαν στον ίδιο;
Λάζ. Α. Μαύρος
Σημερινή

Διαβάστε το ολόκληρο...

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Θεόφιλος Γεωργιάδης. Τίμησαν τον αγωνιστή της ελευθερίας
Τελέστηκε το πρωί το 23ο ετήσιο εθνικό μνημόσυνο του αγωνιστή της ελευθερίας Θεόφιλου Γεωργιάδη που δολοφονήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1994 από τούρκους πράκτορες.

Ευγενία Σέργη
Είκοσι τρία χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την άναδρη δολοφονία του ήρωα Θεόφιλου Γεωργιάδη. Το πρωί τελέστηκε στον ιερό ναό Αποστόλου Ανδρέα στην Αγλαντζιά το ετήσιο μνημόσυνο του.
Ο αγωνιστής της ελευθερίας Θεόφιλος Γεωργιάδης αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για απελευθέρωση της πολυαγαπημένης του πατρίδας και πρωτοστάτησε στους αγώνες για διεθνοποίηση του κουρδικού αγώνα. Γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 57 στην Ευρύχου. Αποφοίτησε από το Παγκυπριο Γυμνάσιο το 1975 και κατατάχθηκε στην εθνική Φρουρά υπηρετώντας στην 32η μοίρα καταδρομών με τον βαθμό του εφέδρου ανθυπολοχαγού.
20 Μαρτίου 1994. Πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών τον πυροβολούν και τον σκοτώνουν εν ψυχρώ έξω από το σπιτι του. Ήταν η πρώτη δολοφονική δράση της ΤΜΤ εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά το 1974.

Ο ίδιος γνώριζε ότι το τίμημα της συμμετοχής του στον αγώνα θα ήταν βαρύ. Δεν δείλιασε όμως και δεν λύγισε ούτε στιγμή. Επεσε εκτελώντας την επιταγή του καθήκοντος για τα υψηλά ιδανικά με τα οποία από μικρός ειχε γαλουχηθεί.

Επιμνημόσυνο λόγο εκφώνησε ο καθηγητής διεθνούς πολιτικής στο Παντειο Πανεπιστημίου Αθηνών Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης.

Του μνημοσύνου ακολούθησε τρισάγιο, στην προτομή του ήρωα στον προαύλιο χώρο της οικία του και στο χώρο θυσίας του. Εκει και τα μέλη της οικογένεια του, όλοι με δάκρυα στα μάτια και υπερήφανοι.

Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων από μέλη της οικογένειας, εκπροσώπους κομμάτων, σωματείων και οργανωμένων συνόλων.

Φωτογραφίες: Ανδρέας Μανώλη







































https://infognomonpolitics.blogspot.gr/΄

Διαβάστε το ολόκληρο...

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

«Βρέθηκε»  το αρχαίο πολεμικό λιμάνι όπου συγκεντρώθηκε ο ελληνικός στόλος πριν από τη κοσμοϊστορική ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ.


Τμήμα θεμελίωσης στιβαρής κτηριακής ή άλλης κατασκευής της Κλασικής περιόδου, δίπλα σε νεώτερο μώλο από αρχαίο δομικό υλικό, στην βόρεια πλευρά του Όρμου του Αμπελακίου (Φωτο: Χρ. Μαραμπέα).... 

Μια σημαντική ανακάλυψη των αρχαιολόγων συμπληρώνει το παζλ ενός κοσμοϊστορικού γεγονότος. Στις ανατολικές ακτές της Σαλαμίνας, συγκεκριμένα στην περιοχή Αμπελακίου-Κυνόσουρας « βρέθηκε»  το σημείο που συγκεντρώθηκε ο ελληνικός στόλος πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Διαβάστε το ολόκληρο...

Η επιρροή κάποιων δασκάλων μένει ανεξίτηλη και μας ακολουθεί δια βίου.
Μια τέτοια μου έδωσε το θάρρος, παρά τις δεκαετίες που πέρασαν, να ξαναγράψω κατά κάποιο τρόπο μαθητική έκθεση ιδεών, φόρο τιμής στη μνήμη αγαπημένου Δασκάλου που δεν μπορεί πια να διορθώσει

ΜΑΘΗΜΑ ΝΕΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ
Στη μνήμη Νίκου Λιβέρδου
Οι ρυθμικές φωνές των μαθητών και μαθητριών του Γυμνασίου Κυρηνείας «θέλουμε περίπατο – θέλουμε περίπατο» εκείνο το όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό δεν βρήκαν ανταπόκριση από τον Καθηγητικό Σύλλογο και με το κτύπημα του κουδουνιού όλοι βρέθηκαν στα θρανία τους.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 η είσοδος του Καθηγητή στην αίθουσα διδασκαλίας προκαλούσε άμεση έγερση των μαθητών που παρέμεναν όρθιοι μέχρι να καθίσει στην έδρα του.
Ο 25χρονος νέος φιλόλογος με το φουντωτό κατσαρό μαλλί και το ατσαλάκωτο κουστούμι δεν είχε διάθεση να καθίσει και όπως πηγαινοέρχονταν μπροστά στον μαυροπίνακα είπε:

«Καθίστε παιδιά. Έχετε δίκιο που προτιμάτε περίπατο στην Γλυκιώτισσα, από το κλείσιμο μέσα στην τάξη. Όμως τώρα έχουμε δύο ώρες Νέα Ελληνικά. Θα σας δώσω την ευκαιρία να κάνετε την απόδρασή σας. Διαλέξτε όποιο θέμα θέλετε που να σχετίζεται με περίπατο ή εκδρομή και αναπτύξτε το. Ο μόνος περιορισμός που έχετε, είναι να γράψετε σήμερα σε απλή καθαρεύουσα. Προφανώς σε Έκθεση Ιδεών δεν υπάρχουν περιθώρια αντιγραφής γι’ αυτό βγαίνω στην αυλή να καπνίσω κανένα τσιγάρο. Ελπίζω ο καθένας να συγκεντρωθεί στο γραπτό του αφενός για να αποδώσει και αφετέρου να μην ενοχλεί τους άλλους. Θάθελα όμως κάποτε να γίνετε τόσο ώριμοι, που να γράφετε και διαγωνίσματα χωρίς επιτήρηση».

Λίγο πριν αφήσει την αίθουσα κοντοστάθηκε στην πόρτα και είπε: «το κάπνισμα το έμαθα στην Αθήνα και ήδη άρχισε να μ’ ενοχλεί. Προσέξτε μην σας παρασύρουν οι μεγάλοι στις σπηλιές της Χρυσοκάβας που πηγαίνουν να καπνίσουν, γιατί οι παιδονόμοι έχουν ήδη μάθει γι’ αυτές. Αφήστε που αν αποκτήσετε μία κακή συνήθεια στα 15 πολύ δύσκολα θα την αποβάλετε».

Όταν μετά από λίγες μέρες έφερε τα τετράδια διορθωμένα, ένας μαθητής σήκωσε το χέρι και ανήσυχος ρώτησε τον καθηγητή γιατί δεν διόρθωσε το γραπτό του. Γέλασε εκείνος καλόκαρδα και είπε: «Μην είσαι βιαστικός και μην περιμένεις την κρίση στην πρώτη σελίδα. Πήγαινε στο τέλος να δούμε τι έγινε».

Κάθισε ο μαθητής θορυβημένος και άρχισε να γυρίζει με αγωνία μία μία τις σελίδες του γραπτού του, μέχρι που έφτασε στο τέλος και τότε βρέθηκε ενώπιον μιας σελίδας, όπου, με κόκκινο μελάνι και μεγάλα γράμματα έγραφε: «Εάν επενέβαινα όπου ο εκδρομικός σου οίστρος σε παρέσυρεν εις την Δημοτικήν, το τετράδιόν σου θα μετεβάλλετο εις πεδίον πολυαιμάκτου μάχης!!!».

Βαθμολογία δεν φαινόταν πουθενά. Στη αμηχανία του προσετέθη και αγωνία όταν ο Καθηγητής του ζήτησε να αναγνώσει την έκθεση «Εξερεύνηση της θάλασσας της Κερύνειας». Παρακολούθησαν όλοι τις κινήσεις των πολύχρωμων γύλων, τους αχινούς που άλλοι ήταν κατάμαυροι και μόνοι και άλλοι πολύχρωμοι με πολλά στολίδια (πετραδάκια, όστρακα, φύκια) δείγμα ότι ήταν αυγομένοι. Μπροστά τους πρόβαλλαν τα διάφορα σχήματα των βράχων, οι σπηλιές, τα καμουφλαρισμένα στα θαλάμια τους χταπόδια και οι μαρτυριάρες πέρκες που τα φανέρωναν. Αραιά και που σκόρπια θραύσματα από αμφορείς, κατάλοιπα άλλων εποχών. Κάποιες μαθήτριες δεν κατάφεραν να κρύψουν ένα επιφώνημα φόβου όταν άκουσαν την περιγραφή για το κεφάλι της σμέρνας με τα κοφτερά δόντια που μόλις πρόβαλλε στην έξοδο της κρύπτης της.

Ο βαθμός που πήρε η Έκθεση δεν έχει σημασία. Το τετράδιο, καθώς και η μπλε μάσκα με το μπαλάκι του πιγκ-πογκ στο σωλήνα για την αναπνοή του μικρού εξερευνητή, έμειναν για πάντα στην κατεχόμενη Κερύνεια σε βέβηλα χέρια.

Εκείνο που δεν έσβησε όμως ποτέ, είναι η ανάμνηση της Διδασκαλίας με αφορμή την αυθαίρετη χρήση της Δημοτικής.

«Η γλώσσα μας, παιδιά μου, είναι ζωντανός οργανισμός. Είναι η μόνη εννοιολογική γλώσσα στον κόσμο και η μοναδική με τόσο μακρά πορεία. Η καθαρεύουσα, η δημοτική, καθώς και οι ιδιωματικές διάλεκτοι έχουν κοινές ρίζες. Κάθε μορφή της έχει την αξία και τη χρησιμότητά της. Γι’ αυτό και στην καθημερινή μας επικοινωνία μπορούμε άνετα να χρησιμοποιούμε την καθομιλουμένη, αλλά τίποτε δεν μας εμποδίζει να διανθίζουμε τον Λόγο μας με φράσεις ή στοιχεία καθαρεύουσας. Ειδικά η Κυπριακή διάλεκτος έχει μια εκπληκτική συλλογή από λέξεις και φράσεις, που ανάγονται στον Όμηρο, και επιβεβαιώνουν την Ελληνική μας συνέχεια. Δεν απέρριψα την έκθεση του συμμαθητή σας γιατί το θέμα του ήταν τέτοιο που η δημοτική το απέδωσε πράγματι καλύτερα. Δεν θέλω όμως να πάρετε σαν δεδομένο ότι θα κάνετε πάντα χωρίς συνέπειες ό,τι σας περνάει από το μυαλό. Η πειθαρχεία σε κάποιους κανόνες είναι προϋπόθεση για πρόοδο και προκοπή».

Πέρασαν λίγες μέρες και ήρθε ένα πρωινό που κανείς δεν μπήκε στις τάξεις. Όχι όμως γιατί πήγαν περίπατο ή εκδρομή. Έπρεπε να αποχαιρετήσουν έναν συμπολίτη τους.

Ο Αντρέας είχε ήδη εγγραφεί στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Προηγείτο όμως το καθήκον προς την Πατρίδα. Την προηγούμενη χρονιά, οι Τούρκοι ανέσυραν τα όπλα από τις «κρύπτες» και παραμονή Χριστουγέννων, αιματοκύλισαν την Κύπρο. Είχε αρχίσει η τελευταία φάση του μακρόπνοου σχεδιασμού της Τουρκίας για επανάκτηση της Κύπρου. Η Εθνική Φρουρά εδημιουργήθη τότε για να ανακόψει αυτά τα σχέδια.

Ο επίδοξος ιατρός ντυμένος στο χακί καθόταν σε μια άκρη του στρατοπέδου απορροφημένος στο διάβασμα ενός από τα πρώτα βιβλία που θα τον συντρόφευαν στο πρώτο έτος των σπουδών του. Τα κελαϊδίσματα των πουλιών σταμάτησαν στο άκουσμα του άνανδρου, απροειδοποίητου πυροβολισμού. Μαζί με το φοβισμένο πέταγμα των πουλιών, εκείνο το Μαρτιάτικο πρωινό, κατακερματίστηκαν οι σκέψεις, διαλύθηκαν τα όνειρα, κι απέμεινε το ανοικτό βιβλίο, ματωμένο, στις πρώτες σελίδες….

Η εμπειρία πρωτόγνωρη για την μικρή μας πόλη. Το φέρετρο του 18χρονου φίλου μας κι αυριανού ιατρού, τυλιγμένο στην Ελληνική σημαία. Παραστάτες οι νέοι εθνοφρουροί και σύσσωμη η Κερύνεια στην κατάμεστη εκκλησία και τον περίβολο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Πριν από το «Δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν» ανέβηκε στο βήμα, δίπλα στο θρόνο του Δεσπότη, ο νέος μας καθηγητής και μικροθείος του νεκρού.

Επικρατούσε απόλυτη σιωπή που την έσπασε η τρεμάμενη, αρχικά, φωνή του. Σιγά σιγά όμως μέσα από τον θλιμμένο καταβεβλημένο ψυχικά και σωματικά εκφωνητή του επικήδειου ανεδήθη ο Έλληνας Δάσκαλος, ο ζυμωμένος με την παράδοση και την ιστορία, ο απόγονος των αγωνιστών της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας.

Ο χρόνος σβήνει από τη μνήμη τις λεπτομέρειες αλλά ποτέ δε θα ξεχαστεί ένα μήνυμα που απευθυνόταν στους γυμνασιόπαιδες. Ακόμη και σήμερα νιώθω ότι αυτή η διδασκαλία Ελληνικών και Ελληνικότητος είναι χρήσιμη για όλους τους Κερυνιώτες, τους Κυπρίους, αλλά και κάθε κύτταρο του Ελληνισμού, όπου γης.

«Παιδιά μου, που έχετε το προνόμιο να σπουδάζετε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Κερύνειας, είναι μεγάλη τιμή να είστε καλοί Μαθητές. Μόλις πάρετε το Απολυτήριο, σας περιμένει μια ακόμη μεγάλη αποστολή. Στη νέα ιδιότητά σας, θα αλλάξει ένα γράμμα. Θα γίνετε Μαχητές. Η θητεία δεν είναι βάρος, είναι ταυτόχρονα πεδίο προσφοράς αλλά και παιδείας. Για δυο χρόνια θα είσαστε Οπλίτες.

Όταν με το καλό εκπληρώσετε αυτό το καθήκον τα δύο πρώτα γράμματα θα αλλάξουν θέση για να γίνετε Πολίτες. Αυτές οι τέσσερις λέξεις συνθέτουν τον ολοκληρωμένο άνθρωπο που κατευθύνεται από τις βασικές αξίες της γνώσης, της αγάπης της αλήθειας και της ελευθερίας.

Μην ξεχνάτε ότι ο μεγάλος τραγικός ποιητής μας Αισχύλος, με τόση δόξα και διακρίσεις εν ζωή, επέλεξε να γραφεί στην επιτύμβια πλάκα του ότι ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΑ. Φαίνεται ότι τον ακολουθούσε επιτακτικά η μνήμη της μεγαλειώδους θυσίας του αδελφού του Κυναίγειρου…. Έτσι κι εσείς, μην ξεχνάτε την θυσία του Αντρέα και τόσων άλλων ηρώων της Ελληνικής μας Κύπρου».

ΝΙΚΟΣ ΕΡ. ΙΩΑΝΝΟΥ

Διαβάστε και τα:

Η Κερύνεια είναι εκεί και καρτερεί… Θεωρητική και πρακτική παρουσίαση της πόλης σε νέους

Μαρτυρία που σοκάρει: Οι Τούρκοι εισβολείς έθαψαν ζωντανούς Ελληνοκύπριους το 1974 Στην Κερύνεια

ΚΥΠΡΟΣ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ



Διαβάστε το ολόκληρο...

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Με τις πρώτες εκδηλώσεις ζωής επί της γης βρίσκουμε και αδιαμφισβήτητες μαρτυρίες ασθενειών. Η ασθένεια πάντοτε συνόδευε τη ζωή. Σκηνές χαραγμένες σε τοίχους σπηλαίων, σε βράχους, ο τρόπος ταφής των νεκρών κ.ά. αποτελούν μαρτυρίες για τον τρόπο αντιμετώπισης των ασθενειών.

Διαβάστε το ολόκληρο...

Έλληνες ,Καρχηδόνιοι, Ρωμαίοι αλλά και Κρητομινωίτες; 
Βωμός αφιερωμένος στον Ερμή στέκεται στην είσοδο στον δρόμο του Φόρουμ στην πόλη Munigua, Ισπανία

Οι ανασκαφές σε ορυχεία ρωμαϊκής περιόδου σε πόλη στην Ανδαλουσία όπου τελευταία κατοίκηση πριν τους Ρωμάιους και Καρχηδόνιους ήταν από Έλληνες, τον 4ο αι. π.Χ. έδειξαν ότι τα ορυχεία εξόρυξης μετάλλων δούλευαν και πριν από 4000 χρόνια .Κάτι που θεωρούμε ότι έγιναν όταν υπήρχαν εκεί Μινωίτες αλλά και Μυκηναίοι ...ΔΕΙΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΓΙΑΤΙ...

Διαβάστε το ολόκληρο...

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

To DNA των Πελοποννησίων «μίλησε»

Ήλθε η στιγμή ο Έλληνας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος να δικαιωθεί και με τη «γλώσσα» του DNA. Το ποσοστό της σλαβικής καταγωγής των σύγχρονων Πελοποννήσιων κυμαίνεται από 0,2% έως 14,4%, σύμφωνα με μια νέα γενετική έρευνα επιστημόνων από την Ελλάδα και τη διασπορά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Διαβάστε το ολόκληρο...

Στο «φως» κολοσσιαίο άγαλμα του Φαραώ Ραμσή Β' του Μέγα του κατά τους Έλληνες Οσυμανδύα

ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

Στην επιφάνεια έβγαλαν αρχαιολόγοι στην Ηλιόπολη της Αιγύπτου μια τεράστιας σημασίας ανακάλυψη, τον Ναό του Φαραώ Ραμσή ΙΙ, μέσω της οποίας θα «φωτίσει» μία εξαιρετικά σημαντική εποχή όχι μόνο της Αιγυπτιακής.

Μεγάλες ανασκαφές στην περιοχή Ματαρίγια στο ανατολικό Δέλτα του Νείλου κοντά στο Πόρτ Σάϊντ έχουν αναδείξει εξαιρετικά σημαντικά ευρήματα, μεταξύ των οποίων και ένα τεράστιο
άγαλμα πιθανά του Μέγα Φαραώ. Οι επιστήμονες είναι πεπεισμένοι ότι το άγαλμα αναφέρεται στον Φαραώ Ραμσή ΙΙ, ωστόσο αφήνουν ελάχιστες πιθανότητες να πρόκειται για τον Σετί ΙΙ, κάτι που θα αποδειχθεί από τις σχετικές αναλύσεις με τις μεθόδους που χρησιμοποιεί πλέον η σύγχρονη αρχαιολογία.
Αυτή ανακάλυψη της γερμανο-αιγυπτιακής αρχαιολογικής ομάδας είναι τόσο σημαντική, που στο σημείο έσπευσε ο αρμόδιος Αιγύπτιος υπουργός Καλέντ Ελ Ανάνι, ο οποίος φωτογραφήθηκε με τα εντυπωσιακά αρχαιολογικά ευρήματα.



Ραμσής ο Μέγας ή Οσυμανδύας όπως τον αποκαλούσαν οι Έλληνες

Ο Ραμσής Β' θεωρείται ο σπουδαιότερος Φαραώ στη μακραίωνη ιστορία της Αιγύπτου και για τον λόγο αυτό έμεινε γνωστός ως Μέγας. Έζησε το διάστημα 1.303 π.Χ. και 1.213 π.Χ. και ήταν ο τρίτος Φαραώ της 19ης δυναστείας. Στην Ελλάδα τον ανέφεραν ως Οσυμανδύας, καθώς το όνομά του σε πλήρη ανάπτυξη ήταν Ούσερ-μαατ-ρε Σέτεφ-εν-ρε.

Ο Φαραώ Ραμσής ο Μέγας ήταν ο δεύτερος γιος του Σετί Α' και της βασίλισσας Τούγιας. Σε ηλικία μόλις 14 ετών, ο πατέρας του τον έχρισε αντιβασιλέα. Στα 24 του ανέλαβε την εξουσία και παντρεύτηκε την περίφημη βασίλισσα Νεφερτάρη, καθώς και άλλες 7 γυναίκες, οι οποίες του πρόσφεραν πάνω από 100 παιδιά!

Εξουσίασε την Αίγυπτο για σχεδόν 7 δεκαετίες, αφήνοντας την τελευταία πνοή σε ηλικία 90 ετών. Κατά την περίοδο της βασιλείας του, η Αίγυπτος αύξησε σημαντικά τα εδάφη της, εξελίχθηκε στη μεγάλη δύναμη της αρχαιότητας και κατατρόπωσε τους εχθρούς της και ιδιαίτερα τους Χετταίους.






Διαβάστε το ολόκληρο...